ما در مورد هشت مارچ با خانم داکتر ذاکره حکمت سفیر صلح سال ۲۰۲۰ و بنیانگذار انجمن حمایت از  پناهندگان مصاحبه کردیم. ما مایل استیم از ایشان برای خاطر وقت گذاشتن به پاسخگویی به سوالات ما در یک روز پرمشغله سپاسگذاری نماییم.

سلام ذاکره سالها پیش شما مجبور به ترک کشور تان افغانستان شدید . با وجود اینکه شما یک پزشک بودید و در کشور خود موقعیت قابل احترامی داشتید. ممکن است کمی در مورد دلایلی که منجر به این امر شده است توضیح دهید؟

: خوب همانطور که می دانید، افغانستان سال هاست  کشوری در چنگال جنگ بوده است. هنوز 70 درصد خاک کشور تحت نفوذ سازمان های تروریستی مانند طالبان و داعش است. علاوه بر این، تبعیض قومی، فرقه ای و جنسیتی تحت تأثیر ساختار سنتی حاکم است. این واقعیتی است که همه می دانند. از این رو، نزدیک به چهل سال است که بخش قابل توجهی از مردم افغانستان مجبور به ترک کشور خود شده و به کشورهای مختلف جهان پناهنده شده اند. من هم دبیرستان را زمانی که افغانستان تحت کنترل طالبان بود تمام کردم. من به عنوان یک دانشجوی دختر در آن زمان در افغانستان، فرصت تحصیل در دانشگاه را نداشتم، بنابراین به ترکیه آمدم. من اینجا به دانشکده پزشکی رفتم، لیسانسم را گرفتم و هنوز در ترکیه طبابت می کنم.

 

چه زمانی به ترکیه آمدید، کجا ساکن شدید و زندگی شما در اینجا چگونه است؟ می دانیم که شما فردی بسیار فعال به خصوص در حوزه جامعه مدنی هستید، می توانید در این مورد صحبت کنید؟

 

من در سال ۲۰۰۸ به ترکیه آمدم. در قیصریه ساکن شدم. همانطور که قبلاً گفتم من یک دکتر هستم. از آن زمان، من به صورت داوطلبانه در انجمن همبستگی و کمک به پناهندگان افغانستان (آرسا) که موسس آن هستم، کار کرده ام. در واقع باید به این نکته اشاره کنم که اگرچه فعالیت داوطلبانی که آرسا را تأسیس کردند به قبل‌تر بازمی گردد، اما تاریخ رسمی شدن انجمن ما سال ۲۰۱۴ بود. امروزه آرسا به یک سازمان غیردولتی موثر تبدیل شده است که در ۵۲ استان ترکیه فعالیت می کند.

به طور خلاصه ممکن است در مورد فعالیت های انجمن آرسا توضیح دهید؟

آرسا یک انجمن فعال در حوزه ی کمک به پناهندگان است. پروژه های بسیاری را با همکاری مقامات دولتی، ادارات محلی، کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان و سایر سازمان های غیردولتی انجام می دهد. این پروژه ها فقط برای افغان ها نیست. بلکه که شامل پناهندگان سوری ایرانی، عراقی و مردم محلی نیز می شود. به این ترتیب نه تنها مشکلات شناسایی شده را اطلاع رسانی می کنیم، بلکه مطالعات هماهنگ سازی اجتماعی را نیز انجام می دهیم. در نهایت، ما بسیاری از پروژه‌های مسئولیت اجتماعی را اجرا کرده‌ایم که مفید هستند به‌ ویژه در طول دوره همه‌گیری، نه تنها به پناهندگان، بلکه به مردم محلی نیز خدمت می‌کنیم. ما فعالیتی را آغاز کرده‌ایم مخصوصاً برای زنان پناهنده که به آن «دستان سخت‌کوش» می‌گوییم. هدف اصلی از این فعالیت، دیده شدن کار نامرئی زنان پناهنده و ایجاد درآمد برای آنها است. زنان پناهنده این فرصت را داشتند تا مهارت های خود را در زمینه هایی مانند بافندگی،  صنایع دستی و تزئینات به دست آورند.

 

امروز هشتم مارس روز جهانی زنان کارگر است. شما همچنین یک کارمند پزشکی هستید، بنابراین ما از صمیم قلب این روز را به شما تبریک می گوییم. روز 8 مارس برای شما چه معنایی دارد؟ به عنوان مثال، آیا در افغانستان این روز جشن گرفته می شد، آیا شما به عنوان انجمن فعالیتی در رابطه با 8 مارس در ترکیه انجام دادید؟

روز جهانی زنان کارگر در افغانستان و همچنین در هر جای دیگر تجلیل می شود. ما به عنوان افغان های مقیم ترکیه، برنامه های مختلفی را در 8 مارس هر سال برگزار می کنیم.

این سال با کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل یک رویداد نمایشگاهی برگزار کردیم که بیش از ۶۰۰ محصول تولید شده توسط زنان پناهنده این فرصت را داشتند که در محدوده پروژه "دستهای سخت کوش" ​​که به آن اشاره کردم، به نمایش گذاشته شدند.

 

برنامه های شما برای آینده چیست؟ به عنوان مثال، آیا دوست دارید در ترکیه بمانید یا امیدوارید در یک کشور اروپایی یا آمریکا اقامت کنید؟

ترکیه اکنون وطن دوم من است. در این کشوری که در سنین جوانی از آنجا آمده بودم، انواع حمایت ها را دریافت کردم. به دانشکده پزشکی رفتم و دکتر شدم. اکنون به مردم این کشور خدمت می کنم. من نمی خواهم از این کشور زیبا جایی بروم.

منبع: REFUGEENEWSTURKEY/TÜRKİYE MÜLTECİ HABERLERİ